Ο μποζάς

4337
Ανακαλύψτε: « H Νέα Αυθεντική Συλλογή Κοσμημάτων από την Κωνσταντινούπολη »

Όμορφη και στην άχαρη φάση της “απόψυξης” η Πόλη μας. Οι άνθρωποι αναπνέουν καθαρό αέρα μετά το χιονιά, μα προχωρούν γρήγορα και σκεφτικοί. Η υγρασία και τα παγωμένα νερά από τα λιωμένα χιόνια κάνουν το κρύο τσουχτερό.

Λίγο πριν άλλαξα μερικά ευρώ στην απέναντι όχθη του Κεράτιου, στο Καράκιοϊ. Επίσημα πια. παντού, σταθερά πάνω από 1/4. Το δολάριο κατά πόδας θα φτάσει και αυτό σε αυτή τη συμβολική αναλογία. Σε λίγο θα πάρουν την ανηφόρα και οι τιμές.

Στο Εμίνονου συνάντησα τον φίλο που είχε έρθει για λίγες μέρες από το εξωτερικό και ήθελε να με δει. Πήγαμε μαζί για ψώνια στο Ταχτά Καλέ την απίθανη αυτή αγορά όπου βρίσκεις ότι μπορείς να φανταστείς και από όπου τελικά αγοράζεις και πραγατα που δεν ήξερες ότι τα ήθελες

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.
Τελειώνοντας ανηφορίσαμε για μποζά στο Βεφά. Ό,τι πρέπει με το κρύο. Γεμάτο ήταν το ιστορικό μαγαζί. Περίεργο και αλλιώτικο ποτό η μπόζα ή ο μποζάς όπως τον λένε συνήθως στα ελληνικά Βαλκανικής προέλευσης και υπάρχει και σε άλλες χώρες, ακόμα και σε κάποιες περιοχές της βόρειας Ελλάδας. Εγώ δεν το ήξερα πάντως πριν έρθω στην Πόλη. Το αγαπούσε πάντως πολύ και ο περίφημος Οθωμανός περιηγητής του Εβλιγιά Τσελεμπί.

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.

“Εγώ δεν ξέρω από αυτά τα πράγματα, ούτε τα δοκίμασα ποτέ,” μας λέει μετά βδελυγμίας όταν περιγράφει με λεπτομέρειες τα καπηλεία του Γαλατά , τις κρασοποσίες και τις άλλες κραιπάλες της νύχτας. ” Τα επισκέφτηκα για να σας ενημερώσω και μόνο και κρασί δεν δοκίμασα ποτέ. Μόνο αγνή μπόζα πίνω μας λέει κάπου” Παρέλειψε βεβαίως να μας υπογραμμίσει πως την αγνή μπόζα την έπινε μαζί με μια πίπα αγνό όπιο που επίσης αγαπούσε, αλλά δεν ήταν αμαρτωλό όπως το αλκοόλ

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.

Εκχύλισμα από κεχρί λέει είναι ο μποζάς, μα τον κάνουν και από καλαμπόκι σήμερα. Περνά μια διαδικασία ζύμωσης πριν καταναλωθεί. Υφή, παχύρρευστη, γεύση γλυκόξινη.Χρώμα υποκίτρινο Έχει και λίγο αλκοόλ. Γύρω στο μισό τοις εκατό, μα αν μείνει στο ψυγείο και ωριμάσει λίγο φτάνει το τρία. Ελαφριά μπύρα δηλαδή,ωστόσο δε το λέμε ποτέ. Κρυφό και αυτό, όπως και τόσα άλλα σε αυτόν τον τόπο. Πολλά αυτά που γίνονται και δεν λέγονται, μα και αυτά που λέγονται και δεν γίνονται. Πώς το ονομάζουμε αλήθεια αυτό το χαρακτηριστικό συνήθως;
Δεν διαφέρει πάντως και πολύ η νοοτροπία από την εποχή του Εβλιγιά
Σερβίρεται σε χαμηλά γυάλινα ή χάρτινα ποτηράκια ο μποζάς και τον πίνεις με κανέλα και με στραγάλια που ρίχνεις μέσα. Περίεργη γεύση. Το είχα δοκιμάσει και πριν, μα δεν μου άρεσε ιδιαιτέρως. Τώρα όμως πήγαμε στο καλύτερο μαγαζί που μπορείς να βρεις το ιδιαίτερο αυτό ποτό και ήμουν αποφασισμένος να το δοκιμάσω και να το πιω ως το τέλος.

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.

Η τιμή ήταν γελοία. Τρεις λίρες είναι πλέον 75 λεπτά του ευρώ. Αν αυτό το έπινες στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη σε αντίστοιχο μαγαζί θα στο σέρβιραν ως ντελικατέσεν και θα είχε τουλάχιστον 4-5 ευρώ το ποτήρι.

Τα καθίσματα γεμάτα με κόσμο που έπινε τον μποζά του και έφευγε. Καθίσαμε με ένα μεσήλικο ζευγάρι. Εκείνοι είχαν πάρει στραγάλια από το ακριβώς απέναντι και επίσης « ιστορικό» μαγαζί . (Κάθε δεύτερο μαγαζί στην Τουρκία είναι «ιστορικό» είτε « διάσημο» αν πιστέψουμε τις ταμπέλες τους Τόσα πολλά, που χάνεις τελικά την ουσία και την αξία των πραγματικά παλιών, ιστορικών και φημισμένων μαγαζιών)

Μας προσφέρουν λοιπόν λίγα μαλακά στραγάλια και βάζουμε στον μποζά. Όντως του πάει ως γεύση το στραγάλι μέσα. όσο και αν φαίνεται περίεργο. Είναι μάστορες εδώ στους συνδυασμούς, τους βγάζω το καπέλο.

Τελικά το πίνω όλο το ποτήρι. –
– Πως σου φάνηκε, με ρωτά ο φίλος μου που προφανώς είχε πιει πολλές φορές μποζά.
– Δεν είναι άσχημο , του λέω με συγκατάβαση.
Γελάμε και οι δύο.
– Άντε πάμε να πιούμε ένα τσάι εδώ πιο πέρα
– Θα πάμε στο Καντινλάρ Παζαρί, προτείνει εκείνος
– Αντε πάμε, κοντά είναι άλλωστε

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.

Το Καντινλάρ Παζαρί (παζάρι των γυναικών) είναι μια γειτονιά, μια πλατεία ουσιαστικά, κοντά στο Ουνκαπανί και το Ζεϋρεκ Τζαμί (Μονή του Παντοκράτορος) που είναι διάσημη για τα κρεοπωλεία, τα τυράδικα και τις ψησταριές της. Εκεί βρίσκεις καλό και φτηνό κρέας από Κούρδους κυρίως χασάπηδες που συνήθως είναι και οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους παραγωγοί. Εκτός από το να ψωνίσεις πολύ καλά, εξαιρετική εμπειρία είναι να καθίσεις και να φας το ταντίρ (κρέας στο πήλινο) ή το παραδοσιακό γεμιστό αρνί που ψήνουν με ιδιαίτερο τρόπο.
Καθόμαστε σε ένα καφενείο με χαμηλά τραπεζάκια και σκαμπώ και παραγγέλνουμε δυο τσάγια.

Νομίζεις ως είσαι στο 1960 κοιτώντας το περιβάλλον, μα το wifi του λειτουργεί άψογα. Στον πάνω όροφο οι άντρες παίζουν ΟΚ ,ένα παιχνίδι με πούλια όπως το ντόμινο. Τα χαρτιά απαγορεύονται σε μια ευσεβή χώρα όπως αυτή που ζούμε, μα οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα τρόπους να παίζουν και να ξεσκανε

Πιάνουμε την κουβέντα Ο φίλος μου βρίσκεται αυτή την περίοδο για δουλειά στο εξωτερικό, στην Γερμανία, μα πηγαινοέρχεται κατά καιρούς, αφού έδω είναι το σπίτι του. Θα μείνει μέχρι το καλοκαίρι, έξω μα το σκέφτεται να επιστρέψει μετά για λίγο και να οργανώσει την μόνιμη έξοδο
. – Θα προσπαθήσω να δημιουργήσω τις συνθήκες ώστε να μπορέσω να φύγω σύντομα, ομαλά, ήρεμα και μόνιμα πια.

Αντιλαμβάνομαι τους λόγους, τους έχουμε συζητήσει και άλλη φορά. Ξέρω πως δεν είναι εύκκολο. Δεν αφήνεις εύκολα αυτή την Πόλη. Ωστόσο έρχεται η ώρα που πρέπει να επιλεξεις. Κάθε φορά που τον βλέπω νιώθω πως το δουλεύει όλο και περισσότερο μέσα του., είναι όλο και πιο αποφασισμένος. Δεν είναι ο μόνος Χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζητούν επαγγελματική διέξοδο στο εξωτερικό και ψάχνουν μια νέα πατρίδα.. Απλά λίγοι καταφέρνουν να τη βρουν

Αποχαιρετηθήκαμε λίγο πιο κάτω , καθώς ο ένας θα έπαιρνε το λεωφορείο και ο άλλος θα πήγαινε με τα πόδια στο σπίτι του που ήταν σχετικά κοντά
– Να προσέχετε εσείς εδώ, ήταν οι τελευταίες κουβέντες του καθώς με αγκάλιασε για να με χαιρετήσει
– Θα προσέχουμε, του απαντώ . Όσο μπορούμε και όσο αντέχουμε.


Yanni Gigourtsis
Γιάννης Γιγουρτσής

Γιάννης Γιγουρτσής

Φιλόλογος, ερευνητής. Ζει και εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη.
Γιάννης Γιγουρτσής