Ραμαζάνι στην Πόλη

1748

 Πέρασαν πέντε χρόνια από την πρώτη εγκατάσταση μου στην Πόλη. Τέλος Αυγούστου και η ζέστη να σε λιώνει. Ψάχνοντας σπίτι από το διαδίκτυο αρχικά, από την Κομοτηνή, προσανατολιζόμουν στο κέντρο, σαν επαρχιωτάκι, σε γειτονιές στο Πέραν. Φτάνοντας στην Πόλη είχα μια λίστα από εμλακτσήδες και σπίτια από τις ιστοσελίδες τους. Πρώτο και τελευταίο τηλεφώνημα που έκανα με οδήγησε στο Ταρλάμπασι!!!! “Δεν ήξερες δεν ρώταγες” θα ήταν το πιο λογικό σχόλιο από κάποιον που ξέρει έστω κι ελάχιστα την Πόλη. Δε ρώτησα όμως κι όχι μόνο αυτό. Κατενθουσιάσθηκα από το  τρίτο σπίτι στη σειρά που μου έδειξε ο μεσίτης. Σε ολοκαίνουρια οικοδομή, τέταρτος-πέμπτος όροφος,dublex, όπως τα λένε, με θέα ως το Κεράτιο και σχετικά καλό ενοίκιο για τα δεδομένα της Πόλης, ήταν η παρορμητική και τελεσίδικη απόφαση μου. Έτσι βίωσα και τα πρώτα βήματα “ανάπλασης” αυτής της περιοχής, ζώντας μέσα της.

Από εκεί κι ύστερα, μεσολάβησε βέβαια ένα δεκαπενθήμερο μαρτυρίου, όταν ανακοίνωσα στους συναδέλφους πού έκλεισα σπίτι, η γειτονιά με αντάμειψε απλόχερα γι’ αυτή μου την απόφαση. Δε θα την άλλαζα με τίποτε. Με όλες τις ιδιαιτερότητές της, μόνο ευκολίες κι όμορφες στιγμές μου χάρισε.

221928_1778557184044_2725675_n
559164_3581743342571_1858906957_n

   Η πρώτη αίσθηση που πληρώθηκε εκείνες τις μέρες στο σπίτι στο Ταρλάμπασι ήταν η όσφρηση!! Περίοδος Ραμαζανιού και κάθε απόγευμα αυτοί οι φτωχοί, στα όρια της εξαθλίωσης πολλές φορές, άνθρωποι ετοίμαζαν το ιφτάρι, το φαγητό για το τραπέζι με τη λήξη της νηστείας της ημέρας σύμφωνα με τους κανόνες του Ραμαζανιού. Οι μυρωδιές που κατέκλυζαν τη γειτονιά ήταν απίστευτες!!!! Χρόνια είχα να αισθανθώ τόσο έντονα τις μυρωδιές από τις τηγανιτές πιπεριές, τις μελιτζάνες, τα κρεμμύδια, τον κιμά…….. Ήταν σα να βρίσκεσαι μέσα στα σπίτια τους και να μαγειρεύει η γιαγιά με τον πιο παραδοσιακό και λαχταριστό τρόπο!!!!
Υπήρχαν όμως κι αυτοί που αναλάμβαναν να θυμίζουν σε όλους τις ώρες του φαγητού. Για τους ανίδεους ήταν λίγο αγριευτικό στην  αρχή το όλο σκηνικό. Αχάραγα ακόμα, νταβούλια τάραζαν την ησυχία της νύχτας και διέκοπταν βίαια τον βαθύ ύπνο κάθε ανυποψίαστου. Και σαν να μην έφτανε αυτό….χτυπούσαν τα κουδούνια για το απαιτούμενο μπαχτσίσι, όπως έμαθα αργότερα!!! Την πρώυη φορά τρόμαξα, την επομένη άλλαξα πλευρό…..

206943_1778557624055_7536159_n

     Το σπίτι ήταν όμως κι απέναντι  από το μεγάλο τζαμί του Ντολάπ Ντερέ, το Yenisehir Çarsı Camii. Τις μέρες εκείνες είχε κρεμασμένη μια γιρλάντα με πράσινα φώτα νέον, στο χρώμα του Ισλάμ, με ευχές για το Ραμαζάνι. Φυσικά ο Ιμάμης κάθε φορά που καλούσε στην προσευχή τους πιστούς ήταν σαν να βρισκόταν μέσα στο σπίτι, καθώς η ζέστη επέβαλε ανοιχτά παράθυρα νύχτα-μέρα. Σε  λίγες μέρες η συνήθεια έκανε τη δουλειά της και  τον Ιμάμη δεν τον  άκουγα πια. .Όμως οι μυρωδιές του Ραμαζανιού δεν ξεχάστηκαν κι επανέρχονταν κάθε χρόνο με διαφορά λίγων ημερών.
Αγάπησα αυτήν την πόλη κι αυτήν την τόσο ιδιαίτερη γειτονιά, γιατί με αγάπησε και με φιλοξένησε κι αυτή σαν τον καλύτερο οικοδεσπότη!!!!

67432167_H0pXCDnomBkmAzQLcRb1bBAp3RLRS4SbPoNJpgdZG3U

http://peridiavenontasstonkosmo.blogspot.gr