Το ιστορικό μαγαζί Βαπτιστικών ηλικίας 110 ετών από την Μικρά Ασία στην Κρήτη

3709

Το Κατάστημα Βαπτιστικών, από το 1905, Διοργανώνει την Βάπτιση σας στην Πόλη και σε όλοκληρη την Ελλάδα!!! Μπορείτε να έρθετε σε επαφή με το κατάστημα για περισσότερες πληροφορίες!!!

  • .To κατάστημα Βαπτιστικών στο Facebook: Δείτε εδώ

To ιστορικό κατάστημα Βαπτιστικών,  που μετρά περισσότερο από 100 χρόνια ζωής,  οργανώνει Βαπτίσεις στην Κωνσταντινούπολη και φυσικά σε όλη την Ελλάδα!


Γράφει ο Ιωάννης Ιατρίδης,

Ακούγοντας τις ιστορίες του παππού Γιάννη Γιατρούδη που ”έφερε μαζί του” από την Σμύρνη και μου τις είχε διηγηθεί ο πατέρας μου Γιώργος, δεν μπορώ να μην αναφερθώ για τα έθιμα της βάπτισης την τότε εποχή.

Ο παππούς Γιατρούδης το 1905 ανοίγει στη Σμύρνη κατάστημα, που συν τοις άλλοις πουλούσε και  είδη βάπτισης.Και μην περιμένετε κάτι πολύ ”οργανωμένο”όπως τα σημερινά καταστήματα στο είδος τους.

Τότε ήταν διαφορετικά!Τότε ήταν πολύ απλά και σεμνά.

Ενα ρουχαλάκι,τα λαδόπανα,ένα κερί για λαμπάδα ,τις μαρτυριές,ένα σαπουνάκι το λάδι και έτοιμοι για το Μυστήριο!

Ετσι απλά και σεμνά….

Ας δούμε μαζί κάποια έθιμα και παραδόσεις έτσι όπως μας τα  περίγραφε ο παππούς μου και χαρακτήριζαν στο παρελθόν το θεσμό της βάπτισης .

Κάποια ξεχάστηκαν, κάποια άλλαξαν, κάποια καταργήθηκαν, κάποια παρέμειναν, κάποια αποτελούν έμπνευση για το μέλλον…

Σε πολλές περιοχές της Μ. Ασίας φώναζαν τα αβάπτιστα παιδάκια δράκο ή δρακούλα.

Μετά τις 40 ημέρες βάπτιζαν συνήθως τα παιδιά, δηλαδή τα «φώτιζαν». Αν το βρέφος αρρώσταινε, το αεροβάπτιζαν. Η βάπτιση γινόταν και στο σπίτι αν ήθελε κάποιος εκτός από την εκκλησία.

 Η επιλογή στον κουμπάρο .

Ο άνθρωπος που στεφάνωνε το ζευγάρι- σύμφωνα με την παράδοση – είχε το δικαίωμα να βαφτίσει το πρώτο παιδί  του (ζευγαριού).

Αν το πρώτο  ήταν κορίτσι δικαιούνταν να το βαφτίσει με την προϋπόθεση οτι δικαιούται και το δεύτερο εφ’σόσον ήταν αγόρι .

Κι όλα αυτά για να μη …»χαλάσει η κουμπαριά»…

Συνήθως ,ο κουμπάρος τότε ήταν πολύ στενά δεμένος με το ζευγάρι αφού  ο άνθρωπος αυτός ήταν ο συνεχιστής της παράδοσης της » κουμπαριάς» από γενιά σε γενιά ( δηλ. ο παππούς του είχε στεφανώσει τον παππού του μωρού).

Τη σχέση αυτή την ονόμαζαν «παλιά κουμπαριά»…

Η μάνα δεν πήγαινε στην εκκλησία …το μωρό το συνόδευε η γιαγιά – πεθερά της.

Η μάνα δεν είχε λόγο  στο όνομα ή στην επιλογή του κουμπάρου,ούτε καν να εκφέρει γνώμη…πόσο μάλλον(να φέρει ) αντίρρηση…

Ο κουμπάρος έλεγε το όνομα του παιδιού, που δεν το ήξερε κανείς,

Ο πεθερός της μάνας είχε τον πρώτο  λόγο για την επιλογή του κουμπάρου σε περίπτωση που ο παλιός αδυνατούσε ή δεν ήθελε ν ‘άναλάβει τα καθήκοντά του.

Συνήθως η γιαγιά του μωρού, κυρίως η μητέρα του γαμπρού, ή η μαμή πήγαιναν το μωρό στην εκκλησία. Μόλις ο νονός ή η νονά έλεγε το όνομα του μωρού, όλοι οι πιτσιρικάδες έτρεχαν στα σοκάκια για να πουν στους γονείς το όνομα. Ο πρώτος που έφτανε στους γονείς έπαιρνε καλό φιλοδώρημα σε χρήματα της εποχής.

δελφίνι

Ο νονός σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας αγόραζε λευκά ενδύματα για το μωρό που θα βάπτιζε. Τα λευκά ρούχα, που ονομάζονταν και “εμφώτεια” ή “φωτίκια”, συμβόλιζαν τη λαμπρότητα της ψυχής, τον εσωτερικό φωτισμό, το φως και το κάλλος του Χριστού, που ενδύθηκε ο νεοφώτιστος. Το λευκό συμβόλιζε επίσης την καθαρότητα και τη φωτεινότητα της ψυχής του βαπτισθέντος.

Κατά τη διάρκεια της ακμής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην ελληνική επικράτεια, οι νονοί αντί του βαπτιστικού σταυρού (που έχει καθιερωθεί τα σύγχρονα χρόνια) έδιναν την ημέρα της βάπτισης στο νεοφώτιστο ή τη νεοφώτιστη ολόχρυσα φλουριά. Οι Έλληνες, αλλά και άλλων εθνοτήτων, χρυσοχόοι τα κατασκεύαζαν και τα φιλοτεχνούσαν κατά παραγγελία του νονού.

Ας μην ξεχνάμε, ότι τους προηγούμενους αιώνες και μέχρι τις αρχές του 20ού αι. τα κοσμήματα κατασκευάζονταν μόνο κατά παραγγελία από πλούσιους και επιφανείς πολίτες, που είχαν την δυνατότητα να πληρώσουν το χρυσό ή τους πολύτιμους λίθους, που απαιτούνταν για την περίτεχνη κατασκευή τους. Τα φλουριά κατασκευάζονταν κυρίως από χρυσό Κ22-24, καμιά φορά από χαμηλόβαθμο χρυσό (Κ9-12) και σπανιότερα από αλλά μέταλλα (π.χ. χαμηλόβαθμο ασήμι 400-500 βαθμών ή κεχριμπάρι), εάν το εισόδημα του αγοραστή ήταν χαμηλό.

Στα πρώτα μεταβυζαντινά χρόνια τα φλουριά αναπαριστούσαν τα περίφημα “Κωνσταντινάτα” ή άλλα νομίσματα του Βυζαντίου με χριστιανικές παραστάσεις (του Χριστού ή της Παναγίας).

Ο νονός στη συνέχεια μοίραζε τις ΄΄μαρτυρίες΄΄ στους προσκεκλημένους, στα δε παιδιά που ήταν μαζεμένα στην αυλή πετούσε κέρματα ΄΄τα μεταλλίκια΄΄.

Όσο τα παιδιά έτρεχαν, από την εκκλησία ξεκινούσε μια πομπή με τους υπόλοιπους καλεσμένους. Επικεφαλής ήταν ο ιερέας και ακολουθούσε ο νονός ή η νονά με το βαφτισμένο μωρό. Με την άφιξη της πομπής η μητέρα παραλάμβανε από το νονό ή τη νονά το μωρό της, αφού πρώτα φιλούσε το χέρι του ιερέα και του νονού(ας)  κι έκανε τρεις μετάνοιες μπροστά τους.

 Μετά  γινόταν το “γλυκό κέρασμα”. Πρώτα η σουμάδα, μετά το λικέρ με σοκολατάκια και κουφέτα, μετά τα γλυκά και τα κοπανισμένα στραγάλια με τη ζάχαρη για τους γέρους… Και όλα αυτά μαζί με μπόλικο ρακί.

Το γλέντι μόλις ξεκινούσε….

Συνοδευτική φωτογραφία του άρθρού Τα έθιμα της βάπτισης από το Α στο Ω!

Κατά την παράδοση, μετά τη βάπτιση, η μητέρα δεν έπρεπε να ξεπλύνει το παιδί από το λάδι. Εξαίρεση αποτελούσε φυσικά η τοπική πλύση για λόγους υγιεινής. Μετά από τρεις ημέρες, η μητέρα μπορούσε να πλύνει το βρέφος, αλλά έπρεπε να κρατήσει το νερό, το οποίο θα πετούσε είτε στη θάλασσα, είτε σε απάτητο χώμα.

Στη Μικρά Ασία  τρεις μέρες μετά τη βάπτιση, στο σπίτι του νεοφώτιστου γινόταν ένα γλέντι μόνο για τις γυναίκες, όπου η νονά έβγαζε το λάδι από το μωρό. Κατά τη διάρκεια του “ξελαδώματος” η νονά έβαζε ένα αυγό στο νερό, για να είναι ατελείωτες οι μέρες του μωρού, όπως και το αυγό δεν είχε αρχή και τέλος. Οι υπόλοιπες γυναίκες έριχναν μέσα στη σκάφη του μωρού χρήματα, για να είναι αγαπητό όπως το χρήμα, λέγοντας η καθεμιά τις ευχές της. Κάποια έθιμα απαιτούσαν το παιδί να μην κουρευτεί μέχρι τη βάπτισή του. Ακόμα και τα νύχια του που κόβονταν πριν τη βάπτιση, έπρεπε να φυλαχτούν και να ριχτούν στην κολυμπήθρα.

Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο νονός, που θεωρείται ο πνευματικός πατέρας του παιδιού, δεν επιτρέπεται να βαφτίσει παιδιά διαφορετικού φύλου. Ταυτόχρονα, η εκκλησία μας απαγορεύει την τέλεση γάμου σε ένα ζευγάρι, το οποίο είχε τον ίδιο νονό.

Από την Μικρά Ασία(1905) στην Κρήτη(1922)

Φεύγοντας από την Μικρά Ασία, η οικογένεια Ιατρίδη (τότε Γιατρούδη) συνέχισε να δραστηριοποιείται στο χώρο της Βάπτισης στο Ηράκλειο Κρήτης.

Δίπλα στην παλιά κλειστή Αγορά του Αραστά στο κέντρο του Ηρακλείου (σήμερα πεζόδρομος Αργυράκη).

7-ΑΡΑΣΤΑΣ

Ο γιος του Γεώργιος Ιατρίδης μαζί με τον κουμπάρο του κ. Ανυφαντάκη δεν άργησαν να γίνουν, (με την εμπειρία τους και την ποιότητα των προϊόντων) το πρώτο όνομα στην Κρήτη, στο χώρο της βάπτισης.

Μετά την αποχώρηση της “παλιά φρουράς” σήμερα η επιχείρηση συνεχίζει με επιτυχία την παράδοση στο χώρο αυτό, με τον γιο του  Ιωάννη (Τρίτη γενιά )στο τιμόνι της.

Το κατάστημα αυτή τη στιγμή είναι το παλαιότερο στην αγορά της Βάπτισης στο Ηράκλειο και ένα από τα παλαιότερα σε όλη την Ελλάδα.

iatridis

Η συνέπεια της επιχείρησης στην ποιότητα και την εξυπηρέτηση , έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και την έχει φέρει στην κορυφή της αγοράς των βαπτιστικών.

-Σήμερα η βάπτιση έχει γίνει ένα είδος show και δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες…λίγο πολύ το γνωρίζετε όλοι σας από πρώτο χέρι

Πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί…

Αν επιθυμείτε να διοργανώσετε την Βάπτιση σας στην Πόλη μπορείτε να έρθετε σε επαφή με το κατάστημα για περισσότερες πληροφορίες!!!

  • .To κατάστημα Βαπτιστικών στο Facebook: Δείτε εδώ