Το Μεγάλο Κάστρο γιορτάζει τον Αγιο Μηνά

86
Ανακαλύψτε: « H Νέα Αυθεντική Συλλογή Κοσμημάτων από την Κωνσταντινούπολη »

Ο νούς μου σήμερα στην πόλη που γεννήθηκα και στους δικούς μου ανθρώπους.που γιορτάζουν. Χρόνια πολλά σε όλους τους Ηρακλειώτες, στους Μηνάδες, στους Βίκτωρες και στις Βικτωρίες
Μεγάλο πανηγύρι ήταν πάντα η μέρα του Αγίου Μηνά για όλους μας στο Ηράκλειο. Αργία φυσικά, και στην πανηγυρική λιτανεία καταλαβαίναμε πάντα ως παιδιά, αφού εκεί δίπλα ήταν και το μαγαζί του πατέρα μου.

(Η Εκκλησία Κρήτης είναι Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία με καθεστώς ημιαυτονομίας διατηρώντας κανονική εξάρτηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο )

Φέτος στις ακολουθίες και στην λιτανεία πρωτοστάτησε ο Μητροπολίτης Σμύρνης, Βαρθολομαίος, καλεσμένος του αρχιεπισκόπου μας, και σκέφτομαι τον παππού μου την χαρά και την συγκίνηση που θα ένιωθε για το γεγονός. Την ίδια χαρά μοιράζομαι και εγώ απο μακριά.

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.
Ο Άγιος Μηνάς είναι, μεταξύ των άλλων, προστάτης των ορφανών και των εγκαταλελειμμένων παιδιών. Τέτοια πολλά έφτασαν στο Ηράκλειο, πριν από 95 χρόνια, πρόσφυγες μικρασιάτες, οι περισσότεροι από την περιοχή της Σμύρνης, Και έμειναν και στέριωσαν και πρόκοψαν, έκανα παιδιά, οικογένειες, προχώρησαν, έστησαν μια καινούργια ζωή.

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.
Στο Ηράκλειο οι πρόσφυγες έκαναν πολύ μεγάλο καλό. Κυριάρχησαν στον αστικό ιστο και την κοινωνία της πόλης, τόσο όσο σε καμία ίσως άλλη πόλη πλην της Θεσσαλονίκης, τόνωσαν το εμπόριο και έφεραν την καλλιέργεια της σταφίδα στην οποία βασίστηκε η οικονομία της πόλης και του νομοόυ για δυο γενιές και μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα.
Κοντολογίς χάραξαν την τον χαρακτήρα της σύγρχονης κοινωνίας και της εικόνας της πόλης που βίωσε μια τεράστια ανατροπή με την αποχώρηση των πολυάριθμων μουσουλμάνων κατοίκων της που και αυτοί αναγκάστηκαν να φύγουν την ίδια περίοδο

Ο Άγιος Μηνάς, μέτοικος άγιος και αυτός, αφού στην Κρήτη ήρθε από την Αίγυπτο αγκάλιασε τους πρόσφυγες τους προστάτευσε και τους έβαλε και αυτούς στην σκιά της σκέπης του και του μεγαλόπρεπου ναού του.
Ίσως για αυτό και ο παππούς να τον αγαπούσε τόσο πολύ, ίσως για αυτό να άνοιξε το πρώτο μαγαζί της οικογένειας στην αυλή του.

Ο ίδιος πάντως στις αυλες και το ιερό του αγίου Μηνά μεγάλωνα. εκεί περνούσα τέτοιες γιορταστικές ημέρες και μοιραία, μα πόσο ευχάριστα, ο νους μου πάει στα όμορφα παιδικά χρόνια μου και στους δικούς μου που πια δεν υπάρχουν, τον πατέρα, τον παππού, την γιαγιά, τους θείους μου, όλους εκείνους που μου με έκαναν να νιώθω ένα παιδί ευτυχισμένο και τυχερό και με έμαθαν να αγαπώ, μαζί με την πατρίδα που άφησαν, τον Άγιο Μηνά και το Κάστρο της Κρήτης, το Ηράκλειο, την πόλη που εγώ, η δική τους συνέχεια γεννήθηκα και έγινε η δική μου πατρίδα

Ένας συμπατριώτης μου, ο μεγάλος συγγραφέας και στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης γράφει για τον Άγιο Μηνά των δικών του παιδικών χρόνων.

Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.

“ ….Το Μεγάλο Κάστρο δεν ήταν την εποχή εκείνη ένα μπουλούκι σπίτια, μαγαζιά και στενοσόκακα, στριμωγμένα σ΄ ένα ακρογιάλι της Κρήτης, κυματοδαρμένο από ένα ακατάπαυτα άγριο πέλαγο· κι οι ψυχές που το κατοικούσαν δεν ήταν ακέφαλο ή πολυκέφαλο ρέμπελο τσούρμο από άντρες και γυναικόπαιδα…..Άγραφτη, αλύγιστη τάξη τους κυβερνούσε· κανένας δεν σήκωνε αντάρτικο κεφάλι στον αυστηρό από πάνω του νόμο. Αλάκερη η πολιτεία ήταν ένα φρούριο, η κάθε ψυχή ήταν και αυτή ένα φρούριο αιώνιο πολιορκούμενο κι είχαν καπετάνιο ένα άγιο, τον Άι- Μηνά, τον προστάτη του Μεγάλου Κάστρου.

Όλη τη μέρα στέκουνταν ακίνητος στο κόνισμά του, μέσα στη μικρή εκκλησία του, καβάλα σε ψαρί άλογο, και κρατούσε όρθιο ένα κόκκινο κοντάρι. Κοντοσγουρογένης, ηλιοκαμένος, αγριομάτης…….φορτωμένος με τ΄ασημένια ταξίματα….Έμενε ακίνητος όλη τη μέρα και καμώνονταν πως ήταν τάχατε μονάχα ζωγραφιά-μπογιά και σανίδι· μα ευτής ως έπεφτε η νύκτα και μαζεύονταν οι Χριστιανοί στα σπίτια τους, κι ένα ένα έσβηναν τα φώτα, έδινε μια, αναμέριζε τ΄ ασημένια ταξίματα και τις μπογιές, σπιρούνιζε το άλογο του κι έφερνε βόλτα τους ρωμέϊκους μαχαλάδες.

Έβγαινε περιπολία. Δεν ήταν μαθές, αυτός για τους Καστρινούς μονάχα άγιος· ήταν ο καπετάνιος τους. Καπετάν Μηνά τον έλεγαν και του πήγαιναν και του άναβαν κερί, τον κοίταζαν πολλήν ώρα και ποιος ξέρει τι παράπονα θα του΄χαν που αργούσε να λευτερώσει την Κρήτη.

“Νίκος Καζαντζάκης, Καπετάν Μιχάλης