Η Πόλη μοιάζει με μιαν απέραντη αυλή των θαυμάτων.

1089

Όψεις γνωστές, γωνιές άγνωστες, άλλος χαίρεται να είναι στο κέντρο, άλλος βολεύεται σε μια σκιερή γωνιά. Το σίγουρο είναι πως χώρος υπάρχει άφθονος και στο τέλος, όταν βραδιάζει και έρχεται η ώρα του απολογισμού της ημέρας, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Ο καθένας για τον δικό του λόγο, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Η Πόλη δεν είναι ούτε των Τούρκων ούτε των Ελλήνων ούτε ήταν πραγματικά ποτέ κανενός. Απομάκρυνε αγέρωχους επιβήτορες και επίδοξους μνηστήρες πολλούς, γιατί θέλει να την ποθούν και να την διεκδικούν. Είναι σαν μια φιλάρεσκη όμορφη και κακομαθημένη βυζαντινή βασιλισσα που αλλάζει συζύγους/αυτοκράτορες σσν τα πουκάμισα ή σαν μια λάγνα οθωμανή σουλτάνσ, όπως εκείνη που ο θρύλος λέει πως σκότωνε τους νεαρούς εραστές που έβρισκε στις όχθες του Βοσπόρου μετά το τέλος της ερωτικής βραδιάς


Ακόμα και σήμερα που κάποιοι τρομάζουν με. τον βιασμό της χαμογελά με νόημα. “Θα περάσει και αυτό. Μην ανησυχείτε. Ξέρω τί κάνω.Εμένα εραστής που θσ με υποτάξει δεν γεννήθηκε ακόμα. Αν θέλετε δοκιμάστε. ..”
Και η πρόσκληση-πρόκληση διαιωνίζει τον πόθο και τον μύθο στους αιώνες


Η Πόλη δεν είναι κανενός, αλλά για αυτό ακριβώς τον λόγο ο καθένας σπό μας που πασχίζει να την κάνει δική του, δικαιούται να την διεκδικεί και μπορεί να ελπίζει πως θα την κατακτήσει….

10390046_10204607514163309_737308835727983749_n

 

Γιάννης Γιγουρτσής